Formy i sposoby podziału zysku w Spółce z o.o. zostały uregulowane w nowelizowanych w grudniu 2010 roku art. 28 i art. 29 Ustawy FR nr 14-FZ z dnia 08.02.1998 r. (z późn. zm.) o spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością, które traktują podział zysku jako prawo (nie obowiązek) spółki i odnoszą go do wyłącznej kompetencji zgromadzenia wspólników (art. 33 p. 2 podp. 7 Ustawy). Taka uchwała wymaga bezwzględnej większości głosów (>50%), chyba że statut stanowi inaczej (art. 37 p. 8 Ustawy).

Sposób podziału zysku został uregulowany w p. 2 art. 28 Ustawy: część zysku przeznaczona do podziału między wspólnikami podlega podziałowi proporcjonalnie do ich udziałów w kapitale zakładowym, chyba że statut spółki stanowi inaczej (zarówno przy zatwierdzeniu statutu, jak i przy wprowadzeniu zmian wymagana jest jednomyślna uchwała wspólników).

W razie podziału zysku spółka jest zobowiązana do wypłaty dywidendy w określonych terminach.
Termin podziału zysku według art. 28 p. 3, p. 4 Ustawy określa statut spółki lub uchwała zgromadzenia wspólników, przy czym termin wypłaty zysku nie może wynosić więcej niż 60 dni po podjęciu uchwały o podziale zysku (nawet w przypadku, jeśli ani statut, ani uchwała tego nie określiły). W razie niewypłaty zysku w tym terminie wspólnicy na podstawie art. 395 k.c. FR mogą ubiegać się o wypłatę powiększoną o odsetki ustawowe. Okres przedawnienia roszczeń o wypłatę zysku wynosi trzy lata po upływie powyższego terminu (art. 196 k.c.), chyba ze statut stanowi inaczej, ale nie więcej niż po pięciu latach; przy czym okres ten może być przywrócony wyłącznie w razie jego uchybienia z powodu działania (zaniechania) pod wpływem groźby lub przymusu. Po upływie tych lat niewypłacone dywidendy podlegają opodatkowaniu podatkiem od zysku (wytyczne Ministerstwa Finansów nr 03-03-04/1/110 z dnia 14.02.2006.).

Artykuł 29 Ustawy reguluje: 1) ograniczenia prawa podziału zysku i 2) ograniczenia prawa wypłaty zysku:

1) Uchwała o podziale zysku nie może być podjęta
– przed całkowitą wpłatą kapitału zakładowego;
– przed wypłatą rzeczywistej wartości udziału (części udziału) wspólnikowi (np., w razie wystąpienia wspólnika ze spółki i nabycia jego udziału przez spółkę);
– jeśli w chwili podjęcia uchwały spółka spełnia przesłanki upadłości lub takie przesłanki powstaną na skutek podjęcia uchwały;
– jeśli w chwili podjęcia uchwały wartość aktywów netto spółki jest niższa (lub będzie niższa na skutek podjęcia uchwały) od jej kapitału zakładowego lub kapitału zapasowego. Więc, w chwili podziału zysku należy określić nie tylko wartość zysku, lecz również wartość aktywów netto według ostatniego zatwierdzonego bilansu w porównaniu do kapitału zakładowego (rezerwowego).
– w przypadkach określonych, między innymi, w Ustawie nr 86-FZ z dnia 10.07.2002 o Banku Centralnym FR (art. 72 – dotyczy banków i instytucji kredytowych), Ustawie nr 40-FZ z dnia 25.02.1999 o upadłości organizacji kredytowych (art. 12).

2) Spółka przede wszystkim nie może wypłacić wspólnikom zysku, podział którego został uchwalony przez wspólników
– jeśli w chwili wypłaty spółka spełnia przesłanki upadłości lub takie przesłanki powstaną na skutek wypłaty;
– jeśli w chwili wypłaty wartość aktywów netto spółki jest niższa (lub będzie niższa na skutek wypłaty) od jej kapitału zakładowego lub kapitału zapasowego.
Po zaprzestaniu wymienionych okoliczności spółka jest zobowiązana do wypłaty wspólnikom zysku, który został podzielony na podstawie uchwały.
Ustawodawstwo FR nie zawiera wykazu obowiązkowych dla spółki z o.o. wypłat z zysku. Zgodnie z art. 30 Ustawy spółki z o.o. mogą tworzyć kapitał zapasowy zgodnie z postanowieniami statutu, czyli jeszcze na etapie zatwierdzenia statutu wspólnicy mogą wyrazić zgodę na utworzenie kapitału zapasowego (oraz, np., rezerwowego, umorzeniowego, inwestycyjnego i tp.– ze wskazaniem przeznaczenia kapitału) i wskazać, w jakiej wysokości będzie ten kapitał zasilany z zysku. W takiej sytuacji zysk netto podlega podziałowi po zasileniu kapitału zapasowego (lub innego). Zgromadzenie wspólników może przekazać zysk na inne cele, zgodne ze statutem i przepisami.

Więc, w celu zasilenia z zysku kapitału zapasowego ( i in. – j.w.), statut spółki powinien regulować 1) możliwość utworzenia takich kapitałów; 2) terminów odprowadzania zysku do kapitału zapasowego (co kwartał, jeden raz w ciągu 6 miesięcy lub raz do roku); 3) wysokości – w określonych procentach od zysku lub w wysokości ustalanej każdorazowo na podstawie uchwały wspólników.

Więc, można wskazać na następujące typowe cele przeznaczenia zysku w Sp. z o.o.:

– wypłata dywidendy (proporcjonalnie do udziałów bądź w innej wysokości ustalonej w statucie) (art. 28 Ustawy). Według art. 43 kodeksu podatkowego FR, dywidenda – to każdy dochód uzyskany przez udziałowca w wyniku podziału zysku netto proporcjonalnie do jego udziałów. Art. 287 p. 4 kodeksu podatkowego w lipcu 2010 r. został znowelizowany i wprowadził obowiązek odprowadzenia przez spółkę podatku od dywidend najpóźniej w kolejnym dniu po wypłacie dywidendy. Zgodnie z wytycznymi Ministerstwa finansów nr 03-03-04/1/65 z dnia 30.01.2006, jeśli podział zysku w spółce odbywa się bez zachowania proporcjonalności wobec udziałów, nie stanowi on dywidendy i podlega opodatkowaniu na ogólnych zasadach opodatkowania zysku osób prawnych i dochodu fizycznych;

– zasilenie kapitałów wymienionych w statucie (art. 28 p. 1, art. 33 p. 2, p. 7 podp.2, art.. 30 Ustawy);

– podwyższenie kapitału zakładowego – o ile statut tak stanowi i na podstawie uchwały podjętej większością 2/3 głosów, o ile statut nie stawia większych wymogów wobec większości głosów, przy czym takie przeznaczenie zysku może opierać się wyłącznie na rocznym bilansie i rachunku, zaś kwota podwyższenia nie może nie może być wyższa niż różnica pomiędzy wartością aktywów netto a sumą kapitału zakładowego i zapasowego ( art. 18 Ustawy).

Część zysku netto, która została podzielona pomiędzy wspólnikami proporcjonalnie do ich udziałów, stanowi do celów opodatkowania dywidendę. Spółka z o.o. w tym przypadku będzie zobowiązana do potrącenia i odprowadzenia podatku od dywidendy w zależności od statutu udziałowca: w wysokości 15% lub 30% dla osób nie będących rezydentami podatkowymi FR ( art. 284 p. 3 podp. 3; art. 224 p. 3 kodeksu podatkowego), chyba że umowa międzynarodowa stanowi inaczej (art. 7 Umowy pomiędzy Rządem RP a Rządem FR w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 22.05.1992 r.), 9% – dla osób będących rezydentami podatkowymi FR.

Powyższe materiały są chronione prawem autorskim, dotyczy to zarówno całości, jak poszczególnych ich części.
Prawa autorskie są własnością Natalii Wasilenko.
Zapisywanie materiałów na komputerze i drukowanie ich kopii jest dozwolone wyłącznie do niekomercyjnego użytku osobistego.
Wszelkie inne sposoby wykorzystania, powielanie jakąkolwiek techniką, tłumaczenie, dostosowanie, modyfikacja lub inne zmiany, dystrybucja, w tym przesyłanie, użyczanie, wprowadzanie do obrotu, publiczne udostępnianie lub zapisywanie w każdej formie i przy użyciu jakichkolwiek środków, zarówno w całości, jak i częściowo, bez uprzedniego uzyskania pisemnego zezwolenia autora jest zabronione.
Niniejsze nie dotyczy powołanych w materiałach aktów prawnych.